Czy folia stretch może być bez opłat środowiskowych?

Tak, ale tylko w określonych przypadkach. Folia stretch może być opakowaniem w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, jeśli służy do przechowywania, ochrony, przewozu, dostarczania lub prezentacji produktów. Opłatę produktową według art. 34 ust. 2 tej ustawy wnoszą wprowadzający produkty w opakowaniach oraz organizacje odzysku, którzy nie wykonali obowiązku recyklingu z art. 17 ust. 1. Przedsiębiorca, który w roku kalendarzowym wprowadził do obrotu produkty w opakowaniach o łącznej masie nieprzekraczającej 1 Mg, nie stosuje przepisów o opłacie produktowej i poziomach recyklingu, o ile spełni warunki z art. 6 ust. 3 i art. 7 ust. 1 tej ustawy.

Czy folia stretch jest opakowaniem w rozumieniu ustawy?

Art. 3 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (tekst jednolity: Dz.U. 2026 poz. 619) stanowi, że opakowaniem jest wyrób, w tym wyrób bezzwrotny, wykonany z jakiegokolwiek materiału. Wyrób ten musi być przeznaczony do przechowywania, ochrony, przewozu, dostarczania lub prezentacji produktów, od surowców do towarów przetworzonych.

Art. 3 ust. 2 pkt 1 tej ustawy uznaje za opakowanie wyrób spełniający te funkcje, bez uszczerbku dla innych jego funkcji. Wyjątkiem jest wyrób, którego wszystkie elementy są przeznaczone do wspólnego użycia, spożycia lub usunięcia, który stanowi integralną część produktu i jest niezbędny do jego przechowywania, utrzymywania lub zabezpieczania w całym cyklu i okresie funkcjonowania.

Czy dana folia jest opakowaniem, zależy od jej przeznaczenia. Jeśli owija towar lub paletę, by chronić je w magazynowaniu i przewozie, może spełniać funkcje z art. 3 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. To wniosek z definicji, a nie odrębny przepis o folii stretch. Każdy przypadek z art. 3 ust. 2 tej ustawy wymaga funkcji opakowania z ust. 1.

Kto płaci opłatę produktową i za co?

Potoczna „opłata środowiskowa” za opakowania to w ustawie o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi opłata produktowa. Art. 34 ust. 2 tej ustawy nakłada ją na wprowadzających produkty w opakowaniach oraz organizacje odzysku opakowań, którzy nie wykonali obowiązku recyklingu z art. 17 ust. 1. Opłatę oblicza się oddzielnie dla każdego rodzaju opakowań i dla wszystkich opakowań razem.

Podstawą obliczenia jest masa w kilogramach opakowań danego rodzaju, w których produkty wprowadzono do obrotu (art. 34 ust. 3 tej ustawy). Opłatę oblicza się na koniec roku kalendarzowego (art. 36 ust. 1 tej ustawy). Kluczowe jest więc, czy Twoja firma wprowadza do obrotu produkty zapakowane w folię i czy osiągnęła wymagany poziom recyklingu. Opłatę produktową warto odróżnić od opłat za korzystanie ze środowiska, które wymienia art. 273 ust. 1 Prawa ochrony środowiska (np. za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, pkt 1). O tych opłatach piszemy w artykule korzystanie ze środowiska a BDO oraz w tekście o agregacie prądotwórczym.

Jak oblicza się opłatę produktową?

Sposób obliczania opłaty określa załącznik nr 2 do ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (art. 34 ust. 4 tej ustawy). Dla rodzajów opakowań z poz. 2-8 załącznika nr 1 wzór z załącznika nr 2 ust. 1 brzmi: OP = M × (wymagany poziom recyklingu − osiągnięty poziom recyklingu) / 100% × SO. M to masa w kg opakowań danego rodzaju, w których wprowadzono produkty, a SO to stawka w zł/kg. Jeżeli różnica poziomów jest ujemna, należna opłata wynosi 0.

Dla wszystkich opakowań razem (poz. 1 załącznika nr 1, załącznik nr 2 ust. 3) stosuje się odrębny wzór, oparty na sumie mas poszczególnych rodzajów opakowań i masie odpadów poddanych recyklingowi. Od 1 stycznia 2022 r. opłaty nie liczy się od niedoboru odzysku, bo wzór dla odzysku (ust. 2 załącznika nr 2) został uchylony.

SO to stawka określona w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 35 ust. 2 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Przepis ten upoważnia ministra właściwego do spraw klimatu do określenia stawek dla poszczególnych rodzajów opakowań, z uwzględnieniem negatywnego oddziaływania na środowisko i kosztów zagospodarowania odpadów. Art. 35 ust. 1 tej ustawy ustala maksymalną stawkę opłaty produktowej na 4,50 zł/kg. To pułap, nie kwota opłaty. Konkretną stawkę dla swojego rodzaju opakowań warto sprawdzić w aktualnym rozporządzeniu ministra właściwego do spraw klimatu wydanym na podstawie art. 35 ust. 2.

Kiedy można nie płacić? Zwolnienie do 1 Mg

Art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi wyłącza stosowanie przepisów o wymaganych poziomach recyklingu, udziale tworzyw z recyklingu, poziomach selektywnego zbierania, wnoszeniu opłaty produktowej i dokumentach potwierdzających recykling, eksport i WDT odpadów opakowaniowych. Dotyczy to przedsiębiorcy, który w roku kalendarzowym wprowadził do obrotu produkty w opakowaniach o łącznej masie nieprzekraczającej 1 Mg, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1. Pkt 2 tego przepisu obejmuje ponadto obowiązek publicznych kampanii edukacyjnych z art. 19 ust. 1 i sprawozdań o środkach na te kampanie.

Zwolnienie działa tylko przy spełnieniu warunków z art. 7 ust. 1 i 4 tej ustawy: do 15 marca każdego roku przedsiębiorca składa marszałkowi województwa, za pośrednictwem BDO, zaświadczenia lub oświadczenie o pomocy de minimis wraz z wymaganymi informacjami. Musi też spełniać unijne warunki dopuszczalności takiej pomocy. Według art. 7 ust. 2 wartość pomocy to wartość zwolnienia z opłaty produktowej liczona wg stawki maksymalnej (art. 35 ust. 1 lub 1a) oraz 2% wartości netto opakowań z art. 19 ust. 4. Przekroczenie limitu de minimis oznacza brak zwolnienia (art. 7 ust. 1). Przed złożeniem dokumentów warto sprawdzić w BDO, jakie zaświadczenia o pomocy de minimis są wymagane w Twojej sytuacji.

Wielkość 1 Mg dotyczy łącznej masy wszystkich opakowań, w których wprowadzasz produkty do obrotu (art. 6 ust. 3 tej ustawy), a nie samej folii. Podlicz więc także pozostałe opakowania.

Czy zwolnienie zwalnia też z BDO?

Nie w całości. Art. 6 ust. 3 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi nie wymienia obowiązku wpisu do rejestru BDO z art. 10 tej ustawy, więc zwolnienie go nie obejmuje. Nie obejmuje ono też rocznego sprawozdania z art. 45 w zw. z art. 73 ustawy o odpadach, poza częścią o środkach na kampanie edukacyjne. Zasady składania sprawozdania opisujemy w artykule o sprawozdaniu opakowaniowym w BDO.

Co zrobić teraz?

1. Zsumuj masę wszystkich opakowań, w których Twoja firma wprowadziła produkty do obrotu w roku kalendarzowym, razem z folią stretch.

2. Jeśli łączna masa nie przekracza 1 Mg, przygotuj do 15 marca zaświadczenia lub oświadczenie o pomocy de minimis i złóż je marszałkowi województwa przez BDO (art. 7 ust. 1 i 4 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi).

3. Jeśli przekracza 1 Mg, ustal rodzaj opakowań, wymagany i osiągnięty poziom recyklingu oraz stawkę SO z rozporządzenia wydanego na podstawie art. 35 ust. 2 tej ustawy, a następnie zastosuj wzór z załącznika nr 2 do tej ustawy.

4. Gdy masz wątpliwości, czy jesteś „wprowadzającym produkty w opakowaniach” albo czy folia jest w Twoim przypadku opakowaniem, skonsultuj to z ekspertem.

Stan prawny na: 2026-10-31

Podstawa prawna i źródła

• Ustawa o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (tekst jednolity: Dz.U. 2026 poz. 619)

Najczęściej zadawane pytania

Czy stawka 25 zł/kg dotyczy opłaty produktowej od folii?

Art. 35 ust. 1a ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi wyznacza maksymalną stawkę 25 zł/kg w razie niewykonania obowiązku z art. 21a ust. 1 albo 2. To pułap stawki ustawowej, nie kwota opłaty. Dla opłaty za niewykonanie obowiązku recyklingu z art. 17 ust. 1 pułapem jest 4,50 zł/kg (art. 35 ust. 1), a faktyczne stawki określa rozporządzenie wydane na podstawie art. 35 ust. 2.