Sama nazwa „bioplastik” nie rozstrzyga sprawy – tworzywem sztucznym w ustawie opakowaniowej jest polimer w rozumieniu art. 3 pkt 5 rozporządzenia REACH. Wynika to z art. 8 pkt 15b ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, więc o statusie opakowania decyduje skład materiału, a nie jego handlowa nazwa.
Stan prawny na: 2026-10-16
Przepis może ulec zmianie – warto sprawdzić aktualne brzmienie ustawy przed podjęciem decyzji dotyczącej konkretnych opakowań.
Co dokładnie mówi ustawa o tworzywie sztucznym?
Ustawa o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi ma własną definicję. Zgodnie z art. 8 pkt 15b ilekroć w tej ustawie jest mowa o tworzywie sztucznym, rozumie się przez to polimer w rozumieniu art. 3 pkt 5 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. (REACH).
Dalsza część tego samego przepisu rozwija pojęcie: tworzywo sztuczne to polimer, do którego mogły zostać dodane dodatki lub inne substancje i który może funkcjonować jako główny strukturalny składnik toreb na zakupy. Dodatki nie są warunkiem – przepis mówi, że „mogły zostać dodane”, więc definicja obejmuje zarówno sam polimer, jak i polimer z dodatkami lub innymi substancjami.
Dlaczego „bioplastik” nie jest odpowiedzią?
„Bioplastik” to określenie handlowe i potoczne. W brzmieniu definicji z art. 8 pkt 15b nie ma mowy ani o pochodzeniu surowca, ani o biodegradowalności materiału. Kryterium wskazane przez ustawę jest jedno: czy materiał jest polimerem w rozumieniu REACH. Dlatego ani sama etykieta „bio”, ani informacja z opakowania nie przesądzają o jego statusie prawnym.
| Pytanie | Co wynika z definicji |
|---|---|
| Kto ją określa? | ustawa o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, art. 8 pkt 15b |
| Do czego odsyła? | do pojęcia polimeru z art. 3 pkt 5 rozporządzenia REACH |
| Czy liczy się nazwa „bioplastik”? | nie – definicja jej nie wymienia |
| Czy liczą się dodatki i inne substancje? | tak – polimer może zawierać dodatki lub inne substancje |
| Czy definicja mówi o biodegradowalności? | nie – w jej brzmieniu nie ma takiego kryterium |
Jak sprawdzić własne opakowanie?
1. Poproś dostawcę lub producenta opakowania o dokładny skład materiału, a nie tylko o jego nazwę handlową.
2. Ustal, czy podstawowy składnik opakowania jest polimerem w rozumieniu art. 3 pkt 5 rozporządzenia REACH.
3. Zapisz wynik wraz ze źródłem informacji – dokument od dostawcy przyda się przy dalszych ustaleniach.
4. W razie wątpliwości co do klasyfikacji materiału skonsultuj się ze specjalistą, zanim uznasz opakowanie za wyłączone z pojęcia tworzywa sztucznego.
Przykład: sklep internetowy wysyła towar w torebkach opisanych jako „bio”. Z samej nazwy nie wynika, czy materiał jest tworzywem sztucznym w rozumieniu ustawy. Właściciel prosi więc dostawcę o skład, sprawdza, czy podstawą torebki jest polimer w rozumieniu REACH, i dopiero na tej podstawie ocenia opakowanie.
Czego ta definicja nie rozstrzyga?
- Nie wskazuje, jakie obowiązki wiążą się z danym opakowaniem. Definicja tylko wyjaśnia pojęcie – obowiązki ustala się na podstawie pozostałych przepisów i konkretnej sytuacji firmy.
- Dotyczy pojęcia użytego w tej ustawie, czyli ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Inna ustawa może definiować tworzywo sztuczne inaczej: według art. 2 pkt 11aa ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (tzw. ustawa SUP) tworzywem sztucznym jest materiał składający się z polimeru w rozumieniu art. 3 pkt 5 REACH, z wyjątkiem polimerów naturalnych, które nie zostały chemicznie zmodyfikowane. Takiego wyjątku nie ma w art. 8 pkt 15b ustawy opakowaniowej.
- Część o głównym strukturalnym składniku toreb na zakupy pokazuje, w jakim kontekście ustawa opisuje tworzywo sztuczne – nie jest ogólnym katalogiem materiałów uznanych lub nieuznanych za tworzywa.
Jeśli interesuje Cię, jak pojęcie tworzywa sztucznego przekłada się na praktykę, zajrzyj do artykułów o sprawozdaniu opakowaniowym w BDO, o opłacie produktowej za opakowania oraz o opakowaniach z tworzyw sztucznych w gastronomii. Osobno opisujemy też sprawozdanie o torbach na zakupy z tworzywa sztucznego. Jeśli dopiero poznajesz system, zacznij od tekstu Czym jest BDO.
Najczęściej zadawane pytania
Jak ustawa o opakowaniach rozumie tworzywo sztuczne?
Jako polimer w rozumieniu rozporządzenia REACH. Ustawa nie tworzy własnej listy materiałów, tylko odsyła do tego pojęcia, więc przy ocenie opakowania liczy się skład materiału, a nie nazwa, pod jaką jest sprzedawany.
Jak możemy pomóc
Jeśli nie masz pewności, jak ocena materiału przekłada się na obowiązki Twojej firmy związane z opakowaniami, możemy pomóc uporządkować je w systemie BDO – przejrzeć, jakie opakowania wprowadzasz, i przygotować dane do ewidencji. Szczegóły znajdziesz w opisie usługi przygotowania do obowiązków opakowaniowych i PPWR.
Podstawa prawna i źródła
Masz pytania o rejestrację BDO lub aktualizację wpisu? Skontaktuj się z naszym ekspertem — bezpłatnie.
Sprawdź obowiązki BDO →
